Συναισθηματική Υπερφαγία, τι είναι και πώς μπορώ να την αντιμετωπίσω.

Κατηγορία: 

Πόσες φορές έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να τσιμπολογάει χωρίς να πεινάει;
Στην προσπάθεια μας να διαχειριστούμε μία κατάσταση που μας πιέζει και μας προκαλεί ανασφάλεια, καταφεύγουμε στην τροφή για να καταλαγιάσουμε την συναισθηματική αυτή αστάθεια. Και εκεί ξεκινά η πάλη. Δεν πεινάω αλλά θέλω να καλύψω το κενό, την ένταση της στιγμής. Να αποφύγω να αντιμετωπίσω τα συναισθήματα μου, να τα καλύψω, να τα κρύψω πίσω από την γευστική απόλαυση.
Η συναισθηματική υπερφαγία ευθύνεται για την αύξηση του βάρους και την εμφάνιση της παχυσαρκίας. Πρόκειται για μία εθιστική κατάσταση υπερβολικής κατανάλωσης φαγητού μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, όπου το άτομο χάνει τον έλεγχο, δεν μπορεί να σταματήσει να τρώει και πολλές φορές δεν ενδιαφέρεται για τη γεύση. Επίσης μπορεί να εμφανίζεται με τη μορφή συχνής κατανάλωσης τροφής κατά τη διάρκεια του εικοσιτετραώρου, ενώ το άτομο δεν πεινάει.
Η διαταραχή αυτή, συνήθως εμφανίζεται στην εφηβεία, στα πρώτα χρόνια της ενήλικης ζωής ή μετά από κάποιο τραυματικό γεγονός. Οι τροφές που καταναλώνονται είναι αυτές που έχουν έντονη γεύση, πολλά λιπαρά, όπως είναι τα τηγανιτά, οι πίτσες, τα πατατάκια, οι σοκολάτες, τα μπισκότα και πολλά άλλα. Όπως και όλες οι εθιστικές καταστάσεις έτσι και η συναισθηματική υπερφαγία δημιουργεί μία κατάσταση φαύλου κύκλου.
Αρχικά το μυαλό δημιουργεί μία φαντασίωση με την τροφή η οποία αποκτά διάσταση εμμονής. Οι άμυνες τελικά υποχωρούν και το υπερφαγικό επεισόδιο εκδηλώνεται. Στη συνέχεια το άτομο αισθάνεται τύψεις, ενοχές, θυμό και δηλώνει ότι το γεγονός αυτό δε θα επαναληφθεί ξανά. Σε σύντομο χρονικό διάστημα τα συναισθήματα επιδεινώνονται και το επεισόδιο επαναλαμβάνεται.
Το ερώτημα είναι τι άλλο μπορούμε να κάνουμε, όταν νιώθουμε κενό, έλλειψη αγάπης, έλλειψη νοήματος, στρες, θλίψη, θυμό;
• Επιλέγουμε μορφές άσκησης όπως η γιόγκα, που μέσω της κίνησης του σώματος σε συνδυασμό με αναπνοές και τεχνικές βαθιάς χαλάρωσης, μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματα μας.
• Όταν αισθανόμαστε πίεση από τις καταστάσεις γύρω μας, πηγαίνουμε για περπάτημα στο κοντινότερο πάρκο.
• Ανακαλύπτουμε μία δημιουργική δραστηριότητα, χόμπι, όπως είναι η ζωγραφική, το τραγούδι, η μουσική, το διάβασμα.
• Τηλεφωνούμε σε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο και μιλάμε ή κανονίζουμε μία συνάντηση.
• Καταγράφουμε σε μορφή ημερολογίου τα συναισθήματα μας και ερχόμαστε σε επαφή με τον εαυτό μας.
• Αν είναι εφικτό απομακρυνόμαστε από καταστάσεις και γεγονότα τα οποία επιδεινώνουν τα συναισθήματα που μας οδηγούν σε επεισόδια υπερφαγίας.
• Αποφεύγουμε να αποθηκεύουμε στο σπίτι ανθυγιεινές θερμιδογόνες τροφές.
• Βάζουμε μικρές μερίδες στο πιάτο μας. Κάνουμε μικρά και συχνά γεύματα μέσα στην ημέρα, ώστε να μην νιώθουμε αδύναμοι και πεινασμένοι τις βραδινές ώρες επιστρέφοντας στο σπίτι για ξεκούραση.
• Πριν ξεκινήσουμε ένα γεύμα σκεφτόμαστε αν έχουμε βιολογική ανάγκη να φάμε και όχι συναισθηματική.
• Στα κοινωνικά γεύματα επιλέγουμε από πριν τι θα φάμε και πόση ποσότητα θα βάλουμε στο πιάτο μας. Όταν καταναλώσουμε αυτό που επιλέξαμε, παραμένουμε πίνοντας νερό, μασώντας μία τσίχλα ή απλά συζητώντας.
• Κοιμόμαστε τουλάχιστον 7 ώρες, έτσι ώστε να μην χρειαστεί μέσα στην ημέρα να τρώμε άσκοπα για να ανακτήσουμε την ενέργειας μας, ενώ ουσιαστικά χρειαζόμαστε ύπνο.
• Δεν τρώμε βλέποντας τηλεόραση. Χάνουμε την αίσθηση του χρόνου και των ποσοτήτων.
Τέλος εάν δούμε ότι τα επεισόδια δεν υποχωρούν και η διαχείριση των συναισθημάτων μας δεν είναι εφικτή, ζητάμε τη βοήθεια ενός ειδικού.
 
Γουβιανάκη Άννυ,
Διαιτολόγος - Διατροφολόγος, Καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής, Msc, Yoga Instructor, Ενεργειακή θεραπεύτρια

Σχετικά Άρθρα